อ้อมขวัญ  สาณะเสน

กลับบ้าน

ชีวิตนี้เคยผ่านประสบการณ์ปฎิบัติภารกิจที่ตื่นเต้นสุดๆ อยู่ครั้งหนึ่ง 

ตอนนั้นดิฉันไปเรียนเขียนรูปที่คิงสตันยูนิเวอร์ซิตี้  ประเทศอังกฤษ พร้อมกับทำงานพิเศษที่ร้านอาหารไทย  วันหนึ่งมีผู้หญิงไทยสองคนท่าทางตื่นๆ เดินเข้ามาในร้าน  เขาเล่าว่ามาสมัครทำงานเป็นแม่ครัวที่ร้านอาหารไทยแถวนั้นได้ปีกว่าแล้วคิดว่าจะมีชีวิตที่ดี มีรายได้งาม  แต่กลับรู้สึกคับแค้นใจมากขึ้นทุกวันเพราะเจ้าของร้านจ่ายค่าจ้างน้อยมากร้ายกว่านั้น เขาได้รับการปฎิบัติจากเจ้าของร้านไม่ดี ทั้งที่เป็นคนไทยด้วยกัน 

ทีแรกดิฉันแนะนำให้ไปสถานทูตไทย เขาบอกว่าเคยมีคนพาไปแล้ว  แต่ไม่พบท่านทูต  เล่าไปร้องไห้ไปน่าสงสาร  ดิฉันจึงโทร.ปรึกษาเพื่อนๆจนได้ข้อสรุปว่าจะพาเขาไปหาตำรวจ 

คุณตำรวจก็น่ารัก  รับฟังเรื่องอย่างเข้าใจ  แต่บอกว่าคงทำอะไรมากไม่ได้นอกจากพาไปขอพาสปอร์ตคืน  เพราะตามกฎหมายแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์ยึดพาสปอร์ตของใครไว้ได้  ถือเป็นการกักขัง หน่วงเหนี่ยว แต่ให้ลองเข้าไปขอดีๆก่อน  เขาจะรออยู่ไกลๆ ปรากฎว่าเจ้าของร้านไม่ยอม  ตะโกนด่าเสียงดังไปถึงปากซอย  ร้อนถึงตำรวจต้องขับรถเปิดหวอเข้าไปช่วยเจรจา 

เจ้าของร้านพูดภาษาอังกฤษกับตำรวจว่าไม่มีเจตนาจะยึดพาสปอร์ต  แค่เก็บรักษาไว้ให้  อยากได้คืนก็จะคืนเดี๋ยวนี้ แต่หันไปพูดภาษาไทยกับสองแม่ครัวว่า

เดี๋ยวตำรวจไปแล้วให้เอาพาสปอร์ตมาคืน  คงลืมไปว่ามีคนไทยอยู่ด้วย  พอดิฉันแปลให้คุณตำรวจฟังเขาก็โกรธมากตำรวจต้องช่วยกันสุดฤทธิ์ ยิ่งตอนที่สองแม่ครัวโดดขึ้นรถแล้ว ตำรวจเปิดหวอขับพาหนีออกมา  บรรยากาศยิ่งตื่นเต้นเหมือนในหนัง 

ดิฉันรู้สึกว่าคงจะปล่อยเขาไปผจญภัยเองไม่ได้  เลยพาไปอยู่ด้วยกันก่อน  เขาสองคนมีเงิน

ติดตัวแค่ 200 ปอนด์  ดิฉันจึงช่วยรวบรวมเงินจากเพื่อนคนไทยจนได้ค่าตั๋วเครื่องบินสองใบ  เรากลัวว่าเขาอาจจะหลงทางได้  เลยเขียนโพยและซักซ้อมขั้นตอนการเดินทางอย่างละเอียด  ไม่ลืมให้ที่อยู่ที่บ้านดิฉันไปด้วย

สองอาทิตย์ต่อมาได้รับโทรศัพท์จากคุณแม่ว่ามีผู้หญิงสองคนมาหา  นำขนมมาให้เพื่อขอบคุณที่ดิฉันให้ความช่วยเหลือจนได้กลับบ้าน 

ในโลกนี้อาจมีคนใจร้ายอย่างเจ้าของร้านคนนั้นอยู่มาก  แต่ดิฉันเชื่อว่าน้ำใจระหว่างเพื่อนมนุษย์ต้องมีมากกว่า   

และที่สุดแล้วคนไทยไม่ทิ้งกันแน่นอน.......

Story: “ศิริน”